شادي .. غم .. غروز .. عشق و ..... روزي خبر رسيد كه به زودي جزيره به زير آب ميره

همه ي ساكنين جزيره قايق هاشون رو آماده و از جزيره فرار كردن .... اما عشق مي خواست تا آخرين لحظه بمونه .. چون عاشق جزيره بود

وقتي جيره به زير آب فرو مي رفت .. عشق از ثروت كه با قايقي با شكوه جزيره رو ترك مي كرد كمك خواست و به او گفت :

- آيا ميتونم با تو همسفر بشم ؟

ثروت گفت : نه .. مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايقم هست و ديگه جايي براي تو وجود نداره  .

پس عشق از غرور كه با يه كرجيه زيبا راهي مكان امني بود كمك خواست .

غرور گفت : نه .. نميتونم تو رو با خودم ببرم .. چون تمام بدنت خيس و كثيف شده و قايق زيباي منو كثيف مي كني .

غم در نزديكيه عشق بود ... پس عشق به او گفت :

- اجازه بده تا من با تو بيام .

غم با صداي حزن الود گفت :

- من خيلي ناراحتم احتياج به تنهايي دارم !

عشق اين بار از شادي كمك خواست و او را صدا زد ... اما او آنقدر غرق هيجان و شادي بود كه حتي صداي عشق رو هم نشنيد . آب هر لحظه بالا و بالاتر مي آمد و عشق ديگه نااميد شده بود كه ناگهان صدايي سالخورده گفت :

- بيا من تو رو با خودم مي برم

عشق آنقدر خوشحال شده بود كه حتي فراموش كرد نام پيرمرد را بپرسه و سريع خودش رو به داخل قايق انداخت و جزيره رو ترك كرد . وقتي به خشكي رسيدند پيرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد كسي كه جانش رو نجات داده بود چقدر به گردنش حشق داره .

عشق نزد علم ركه مشغول حل مساله اي روي شنهاي ساحل بود رفت و پرسيد :

- آن پيرمرد كي بود ؟

علم پاسخ داد :

- زمان

عشق با تعجب گفت :

- زمان ؟!  اما او چرا به من كمك كرد ؟ !

علم لبخندي خردمندانه زد و گفت :

      تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است

تو خيابون يه دختر بچه ي پانزده يا شانزده ساله ديدم كه  شيشه ي ماشين پاك مي كرد ... چراغ قرمز شد و اومد تا شيشه ي ماشينم رو دستمال بكشه .. با اين كه واسه اولين بار تو عمرم ماشين تميز سوار شده بودم و براي اولين بور كه شيشه ي ماشينم مثله ماشيناي جنگي كلي خاك و گل روش نبود اما دلم نيومد كه نه بگم و اون دختر شيشه ي ماشينم رو حسابي دستمال كشيد .. بيچاره ماشينم رو ديده بود فكر كرده بود كه خيلي پولدارم واسه همين حسابي مي سابيد شيشه ي جلو رو ... تو اين فرصت نگاش كردم .. اگه كلي لك و كثيفي كه رو صورت بچه گونش نشسته بود رو بشوري ... واقعا يه دختر خوشگل و عروسك ازش بيرون ميومد .... هزار ماشالا خيلي صورت زيبايي داشت ... اونجا بود كه به خودم گفتم : خيلي دخترا كلي ماليدني مي مالن به صورتشون بلكه يه ذره خوشگل بشن و يه پسر احمق هم بيفته دنبالشون و حسابي كلاس براش بزارن در صورتي كه اگه اين دختر فقط يه حمومه نيم ساعته بره و يه كرم ضد افتاب هم به صورتش بزنه و يه دست لباس تميز و نه گرون بپوشه .. كلي پسر عاشقش ميشن .... خدايا عجب بزرگي تو من كه نمي فهمم چه چيزي .........................

بگذريم براتون يه شعر زيبا نوشتم كه همون روز به ذهنم رسيد تا بزارمش تو وبلاگم اما يادم رفت تا اينكه الان يادم افتاد .. يادآوري كنم كه اين شعر زيبا رو ميتونيد با صداي آقاي احسان خواجه اميري از آلبومي كه با پدرش به بازار داد ... دريافت كنيد .

آهاي شما كه درد و غم ندارين

پيش كسي قامت خم ندارين

سكه ي خوشبختي به نام شماست

غصه ي نان بيش و كم ندارين

بچه هاي خيابوني بي تابن از  سر گردوني

مهاجراي شب زده كجا برن به مهموني ؟ چي كار كنن زمستوني ؟

زندگي با همه ي خوبي .. واسشون دنيايي زشته

نميدونم دسته تقدير واسه اونا چي نوشته

يكي خوابه .. يكي بيدار .. يكي سالم ... يكي بيمار

يكيشون تنش رو خاكه .. يكيشون سرش رو خشته

آه اي خدا كه اسم تو تنها دواي درده

كي ميشه اين چرخه فلك به كامشون بگرده

گفتي منو صدا بزن تا برسم به دادت

ببين غم اين آدما منو ديوونه كرده

حالا ديگه هوا تاريك شده بود ... خيلي ترسيده بود .. دور و برشو نگاه كرد انگار دنبال يك ناجي مي گشت .. ناجي پيدا شد .. خانمي كه با پژو ٢٠٦ نوك مدادي اومده بود وارد پارك شد . چرخي توي پارك زد و كنار دختر نشست .. عجب آرايش تندي و چه موبايل گرون قيمتي داشت . با دختر حرف مي زد .. همش به ماشين و موبايلش اشاره مي كرد .. كاش مي شنيدم چي داره مي گه .. آه چرا اينقدر دور نشسته ام .

يك ساعتي گذشت .. پارك داشت خلوت مي شد و اونا هنوز داشتن حرف مي زدن .. دختر نگاهي به دور تا دور پارك انداخت .. ديگه تقريبا خالي شده بود فقط چند تا مرد و پسر جوون اون گوشه كنارا ديده مي شدن ... بايد تصميم مي گرفت ... يا بايد با زن مي رفت يا شبو تو همين پارك خلوت مي گذروند .. بالاخره رفتنو انتخاب كرد اما كاش نمي رفت .. كاش اصلا نمي اومد .

گويند مرا چو زاد مادر

اندوه زمانه در دل اندوخت

بيچاره براي خرجي ما

ناچار اثاث خانه بفروخت

از چادر كهنه سر خويش

بهر تن من لباس نو دوخت

با اين همه نفت آن شب

تا صبح چراغ ما نمي سوخت

بر چهره ي پدر زشرم مادر

از آتش فقر مشعل افروخت

بدبخت به جاي كسب دانش

بر من هنر گدايي آموخت

پس ذلت من زغفلت اوست

هم دارم و هم ندارمش دوست

از اين به بعد اگه شعري اينجا بود بدونين كه ماله خودم نيست

راستي اين شعر تقديم به كسي كه خيلي دوسش دارم اما ...............

تكيه به شونه هام نده من از خودت خسته ترم

ما كه بهم نمي رسيم .. بسه ديگه بزار برم

كي گفته بود به جرم عشق يه عمري پرپرت كنم

حيف تو نيست كنج قفس پيرت كنم ؟

من نه قلندر شبم نه پهلوونه قصه ها

نه برده ي حلقه به گوش ... نه ناجي فرسته ها

تو اين دو روز زندگي شبيه من فراوونه

يه لحظه چشماتو ببند .. گذشتن از من آسونه

من عاشقم همين و بس ... غصه نداره بي كسيم

قشنگيه قصه ي ماست كه ما بهم نمي رسيم

تكيه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم

اگه هنوز دوسم داري بزار برم .. بزار برم

تو قمار عاشقي .. عشقشو باخته منم

اوني كه درد منو هيچ نميدونه تويي

كلبه ي دله منو كرده ويروونه تويي

تا مي خوام از غم تو حرفي با دل بزنم

ميگه اين مشكليه كه از اون دل بكنم

همه اميدم رو توي چشمات مي ديدم

ولي جز رنگ و ريا چيزي هرگز نديدم

براي خاطر تو از همه دل بريدم

تو اينو نميدوني .. چه عذابي كشيدم

هر چه كه هست ...

بي تو بايد دگر آن دفتر بست !

بي تو بايد از همه دل زد و مرد

به فنا حسرت خورد

تو در اين لحظه ي سرپيچي من خاموشي

محضر عشق تو لحظه هايي همه ناب

دست در دست سكوت مي نويسم بر آب

اين حقير انه ترين هديه ي من ...

اين قبا از سر و جان و تن و من

بر قد تو آه ... ! ! !

فردا چه مي آيد پيش ؟

تو به كوهي ماني كه از اين دل نروي

تو به عشقي ماني كه از اين سر نروي

من به دستان خيال انگيزم طرح ريزم

همه از قصه ي نور

لحظه هايي همه از جنس بلور

در همه فردايم ....

عشق من ... گرماي دمت حك شده است . !